Do tej pory, zajmując się oceną wielkości efektu, zakładaliśmy, że wyniki uzyskane przez nas w badaniu osiągają poziom statystycznej istotności (czyli np. przy alfa równym 0,05 jest tylko 5% prawdopodobieństwo, że popełniamy błąd, stwierdzając istnienie uzyskanej relacji). Co jednak, jeśli nasze wyniki nie uzyskują poziomu istotności statystycznej? Czy musi to oznaczać, że na poziomie populacji nie ma związku między interesującymi nas zmiennymi?
Na podstawowych kursach ze statystyki czy metodologii często słyszymy, że hipotezy zerowej (tj. „roboczej” hipotezy o braku związku) się nie potwierdza. Po prostu stwierdzamy, że nie mamy podstaw, by ją odrzucić.

Optymistyczne złudzenia ludzi znane są nauce nie od dziś. Większość z nas skłonna jest oceniać siebie jako ponadprzeciętnie uzdolnionych i osiągających ponadprzeciętne wyniki w podejmowanych przez nas działaniach. Wydaje nam się, że więcej pozytywnych zdarzeń spotka nas niż innych ludzi, a za to mniej - negatywnych. Skłonni jesteśmy także przeceniać rozpowszechnienie naszych opinii, niezależnie od wyznawanych poglądów sądząc, że jesteśmy w większości. Ale nasza tendencyjność zdaje się sięgać nawet dalej – w przyszłość.

Kapitał kulturowy występuje w różnych formach, przejawia się w postaci instytucjonalnej związanej z formalnym wykształceniem, czy materialnej dotyczącej posiadania określonych dóbr kultury. Dla psychologa najciekawsza zdaje się trzecia forma, ucieleśniona, czyli wszelkie nawyki, dyspozycje i umiejętności związane ze świadomą znajomością lub mniej świadomym dopasowaniem do konwencji kulturowych. Istotną grupę konwencji stanowią te, które opisują role płciowe.

Styczniowy numer czasopisma Developmental Science przynosi ciekawy zestaw badań nad relacjami społecznymi u dzieci, w szczególności nad zachowaniami prospołecznymi. Zacznijmy od badania, które pokazuje, że synchroniczne wykonywanie czynności zwiększa chęć niesienia pomocy partnerowi interakcji.